Realne potrebe naspram prirodnih kapaciteta i upitne investicije od 30 miliona KM

Prema dostupnim podacima, prosječna potrošnja vode u Gradu Lukavac kreće se između 65 i 67 litara u sekundi, odnosno približno 0,065 do 0,067 m³/s. Ova količina obuhvata potrošnju domaćinstava i manjih privrednih subjekata koje vodom snabdijeva Javno preduzeće „RAD“ Lukavac, a koje trenutno opslužuje oko 23.000 stanovnika i više od 480 pravnih subjekata.

Gradski vodovodni sistem trenutno se snabdijeva iz dva glavna izvora:

  • Filter stanica u Modracu, kojom upravlja Global Ispat Koksna Industrija Lukavac (GIKIL), a koja obezbjeđuje prosječno oko 60 litara u sekundi.
  • Regionalni vodovod “Toplice”, sa izvorišta koje se nalazi na teritoriji Grada Tuzla, ali je rezultat zajedničkog projekta gradova Tuzla i Lukavac. Sa ovog izvorišta Lukavac dobija dodatnih 50 litara u sekundi, prema ugovoru sa VIK-om Tuzla.

Ukupna mjesečna isporuka vode prema potrošačima iznosi oko 77.875 m³. Grad Lukavac, uprkos postojećim potrebama, trenutno nema vlastita izvorišta pitke vode, što ga čini zavisnim od industrijskih sistema i regionalnih vodovoda.

Međutim, prirodni vodni potencijali na području Lukavca postoje i nisu zanemarivi. Kapacitet bušotina u Bokavićima procjenjuje se na čak 30 l/s, dok se kapacitet izvorišta Toplice ukupno procjenjuje na 50 l/s. Kada se te brojke uporede sa trenutnom potrošnjom od oko 0,067 m³/s, postaje očigledno da Lukavac ima potencijalno i veće resurse vode od onih koje trenutno koristi.

U tom kontekstu, postavlja se pitanje opravdanosti izgradnje tzv. Fabrike vode, čija je prije procijenjena vrijednost oko 20 miliona KM, ali se sve češće spominje da bi krajnja cijena mogla premašiti 30 miliona KM, usljed mogućih kašnjenja, uvećanih troškova radova i sumnji na nepravilnosti u nabavkama.

Znatno racionalnije rješenje bilo bi izgraditi manje i efikasnije postrojenje – sabiralište sa distributivnim centrom – koje bi koristilo lokalne izvore, prvenstveno Bokaviće. Takvo postrojenje moglo bi imati i dodatni filter-segment za dopunu iz alternativnih izvora, ukoliko za to bude potrebe. U tom kontekstu ponovo se pominje i ranije predlagana ideja SDP-a Lukavac o korištenju vodnih potencijala Bistaračkog jezera.

Za grad i njegove građane, ali i za finansijsku održivost gradskog budžeta, mnogo je mudrije okrenuti se modelu koji bi omogućio korištenje lokalnih vodnih resursa, smanjio zavisnost od vanjskih i industrijskih izvora, te obezbijedio stabilnije, kvalitetnije i dugoročno jeftinije vodosnabdijevanje – po višestruko manjoj cijeni od tzv. Fabrike vode.