Dok su studenti 15. marta Beograd iua sebe ostavili čistijim nego što su ga zatekli, iza Vučićevih pristalica ostao je haos, otpad i miris jeftine kobasice

Predsednik Srbije Aleksandar Vučić obratio se sinoć okupljenima na skupu “Ne damo Srbiju” u Beogradu, koji je predstavljen kao “istorijski sabor” naroda. Ipak, realnost na terenu bila je nešto drugačija – skup koji je trebao pokazati snagu i jedinstvo bio je tek bleda kopija energičnog i dostojanstvenog protesta studenata i građana održanog 15. marta, kada je Beograd disao jednom drugačijom, modernom i čistom Srbijom a svjetla sa mobitela se mogla vidjeti i iz aviona koji su tada prelijetali Beograd – a možda i iz dalje

Vučić je okupljenima govorio o “ljubavi naroda”, “teškim vremenima” i “ujedinjenju”, ne zaboravivši da se zahvali pristalicama za sve prethodne izborne pobjede. U emotivnom zanosu, obećao je da će se boriti za Srbiju “dok je živ” i poručio: “Ne damo Srbiju!”

Međutim, slike sa terena govore više od riječi. Za razliku od studentskog skupa nakon kojeg su ulice bile čišće nego prije njegovog početka, Vučićev miting ostavio je za sobom pravu malu deponiju – bačene kese, prazne flaše, ostatke hrane, salvete, pa čak i zastave i pokidane transparente. I dok su studenti došli iz uvjerenja, učesnici Vučićevog skupa – poznatiji kao “sendvičari” – po dolasku su se prvo najeli iz šatora sa hranom, a zatim s poklon-paketima krenuli nazad, poneki čak i teturajući od iscrpljenosti i manjka “krvi u alkoholu”

Neki su sa sobom odnijeli sve što se moglo ponijeti – od promotivnih materijala i kačketa, pa do plastičnih stolica. Čak su i organizatori priznali da su nestale stotine stolica iz zone za goste.

I dok vlast pokušava da ovakvim skupovima demonstrira snagu, sve je više onih koji vide razliku između iskrenog građanskog bunta i režimskih parada. I dok Vučić tvrdi da “nema pobede obojene revolucije”, sve je jasnije da se Srbija polako budi – i ne miri se s jeftinim spektaklom i zalogajima bez ukusa.